Лев біле мырнеэшӄа

Бір ӄада лев утуп чыътарда, оӈнуӈ аӄсыӈа мырнеэшӄа кіре берген. Лев оттунғаш, ону чиксеи берген.
Мырнеэшӄа үптэп кіре берген:

— Мені чивейн һарамсып көрүӈер! Бір шағда мен тэ сәә дуза болыр мен!

— Сен мәә дуза болыр мен дәән сен бе? — дәәш, шеф шоғлап ӄаӄӄырғаш, ону ыдывытӄан.

Ол соӈ бір ӄаъш һүн эъртэ берген соонда, аӈшылар ол левты туътуп алғаш, нёон бағ бле нешӄа чыъпшыры шарып ӄааннар.

Мырнеэшӄа левтын арылаарын дыӈнааш, сунуп келгеш, ол бағны үзе һемиривіткен.

Лев боъштуна бәәриндэ, мырнеэшӄа оӈға мыньҷа соодаан:

— Ӄаньҷааӈаш сен мені шоғлап ӄаӄӄырған сен? Мен чараш та болса, дуза болыр чүме дэп көрдүӈ бе? — дәән.